Sylwetka Renault Premium oparła się próbie czasu. To nadwozie, przynajmniej na razie, okazuje się tak ponadczasowe, że po prostu nie trzeba go modyfikować. Metamorfozom podlegają jednak wszystkie elementy odpowiedzialne za bezpieczeństwo jazdy, wygodę pracy kierowcy czy czystość spalin. Pod tym względem testowany przez nas model 420 dCi to całkowicie nowy pojazd.

Silnik to zupełnie nowa jednostka, wyposażona w system Common Rail i spełniająca normy Euro 3. Modyfikacja układu zasilania pozwoliła na zwiększenie mocy silnika (z 400 do 420 KM), poprawę jego dynamiki (obniżenie prędkości obrotowej wału korbowego przy maksymalnym momencie obrotowym i mocy), zmniejszenie zużycia paliwa (średnie - 23 litry na 100 kilometrów przy nieobciążonej naczepie) oraz zredukowanie toksyczności spalin. Zastosowany system wtrysku pozwolił również na uniknięcie przeróżnych kłopotów serwisowych, z jakimi borykają się właściciele ciężarówek z pompowtryskiwaczami w układzie zasilania.
Skrzynia biegów jest doskonale znana z poprzedniego modelu Renault Premium. Dźwignia pracuje tak samo jak dotychczas, w układzie potrójnej litery „H”, przy czym drążek ma dwa położenia neutralne: pomiędzy 3 i 4 oraz 5 i 6 biegiem. Nowością jest zastąpienie sztywnego cięgna zmiany biegów systemem elastycznych linek. Dzięki temu nie musiałem już mocować się z oporną materią skrzyni biegów – wystarczyło lekkie popchnięcie drążka, by ten natychmiast znalazł się w wybranym położeniu. Odpadł również problem „wyskakujących” biegów podczas przejeżdżania przez nierówności…

Kabina to kolejny odmłodzony element francuskiej ciężarówki. Tu zmieniło się niemal wszystko; od zestawu wskaźników począwszy, a na wielofunkcyjnej regulacji fotela skończywszy. Na uwagę zasługuje między innymi wkomponowanie w zestaw wskaźników ciekłokrystalicznego wyświetlacza, informującego między innymi o chwilowym i średnim zużyciu paliwa, średniej prędkości czy przejechanym dystansie. Wybierając odpowiednie funkcje uzyskamy również informacje serwisowe – o dystansie jaki możemy pokonać do wymiany oleju czy okładzin hamulcowych. Co ważne – informacje podawane są również w języku polskim.
Elektroniczny tachograf umiejscowiono po lewej stronie kolumny kierownicy. Dzięki temu policjant, który zechce sprawdzić jego legalizację, nie musi wchodzić do kabiny ciężarówki – urządzenie pozostaje w zasięgu ręki osoby stojącej przy samochodzie.
Modernizacje wnętrza kabiny objęły również górną leżankę. Złożona może pełnić rolę dodatkowego schowka (idealnie nadaje się do przewozu koca, pościeli, śpiwora), zaś podczas rozkładania może być blokowana w kilku położeniach, od „hamakowego” po całkowicie rozciągnięte.
Pozostałe luksusy testowanej ciężarówki – m.in. wielofunkcyjna regulacja fotela (podgrzewanie i dodatkowe poduszki modelujące), dodatkowy pilot sterowania radioodbiornikiem - to już elementy ponadstandardowego doposażenia prezentowanego pojazdu. Klimatyzacja natomiast dostępna jest już w podstawowej wersji.
Wśród tych wszystkich udoskonaleń i udogodnień znalazłem tylko jeden drobny „zgrzyt” – zbyt małe, moim zdaniem, schowki nad przednią szybą i przed fotelem pasażera. Pomieścić w nich można z pewnością drobne przybory, mapy, kalendarz, dokumenty i część odzieży. Reszta „przestrzennego” bagażu musi trafić do złożonej górnej leżanki.

O łatwości codziennej obsługi ciężarówki decyduje spora liczba, nawet drobnych, udogodnień. O takowych pomyśleli konstruktorzy tego samochodu. Po otwarciu przedniej atrapy uzyskujemy dostęp do elastycznego bagnetu poziomu oleju. Mało kłopotliwa jest również wymiana żarówek reflektorów – wystarczy do tego zwolnienie jednego zaczepu, a potem pozostaje już tylko wymiana uszkodzonej żarówki i zamknięcie oprawy lampy. Przemyślanym dodatkiem są także wieszaki przewodów elektrycznych zasilania naczepy oraz przyłączy przewodów hamulcowych. Dzięki temu każdorazowe „wypięcie” naczepy nie musi oznaczać demontażu przewodów – wystarczy wsunąć je w odpowiednie gniazda.
1200 kilometrów w ciągu 23 godzin – myślę, że to dobry rezultat, na dodatek osiągnięty bez nadmiernego zmęczenia. W drodze za kółkiem „Reni” bardziej dały mi się we znaki warunki drogowe i bezmyślność niektórych kierowców, niż kłopoty z ciężarówką. Niemały wpływ miała na to możliwość dowolnego modelowania fotela i duży zakres regulacji kolumny kierownicy. Pozytywnie zaskoczyło mnie również zużycie paliwa – rzeczywiście wyniosło one 23 litry na 100 kilometrów. Takiego wyniku może pozazdrościć Renault większość konkurentów.